BEN JE BEREID? | Sommige momenten in het leven voelen als een steile bergpas. Je weet dat de weg zwaar wordt, maar je hebt geen idee wat je onderweg zult tegenkomen. Tijdens een fietstocht door de Alpen afgelopen zomer naar de top van Col de la Madeleine zette mij dit aan het denken. Reizigers en pelgrims staken daar vroeger een kaars aan voordat zij deze zware bergpas overstaken. Gingen bidden met elkaar in de kapel aan de voet van de berg. Hoe bereid zijn wij wanneer God ons vraagt een onbekende weg te gaan? Die vraag staat centraal in Genesis 22, misschien wel één van de meest indrukwekkende en aangrijpende hoofdstukken uit de Bijbel.

DE TWEEDE HELFT | Waarom de tweede helft van je leven andere vragen stelt dan de eerste helft..

Veel mannen krijgen ermee te maken, vaak ergens tussen hun 37e en 50e levensjaar.
Je hebt hard gewerkt. Doelen bereikt. Misschien zelfs de top gehaald.
En dan komen de vragen.
Hoe nu verder?
Was dit het?
Wat wil ik eigenlijk nog echt?

LEVEN | Het Beloofde Land kent twee zeeën. De ene zee wordt het Meer van Galilea genoemd. Deze zee wordt aan de noordzijde voorzien van water door de instroom van de rivier de Jordaan. En aan de zuidzijde stroomt het water er weer uit en wordt het opnieuw de Jordaan. De tweede zee is de Dode Zee. Dood omdat er vrijwel niets in kan leven. Geen vissen. Geen waterplanten.

We vieren het bereiken van de top. Maar we praten te weinig over het moment dat je hem moet verlaten.

Ik dacht lange tijd dat groei betekende: hoger, verder, meer. Tot ik leerde dat de echte betekenis pas ontstaat wanneer je weer afdaalt.

Mijn vorige blog eindigde met de woorden: "De weg terug kost je veel. Maar levert je uiteindelijk meer op dan je ooit boven op die eerste top hebt gevonden."

Vandaag wil ik daar een volgende laag aan toevoegen.

Niet de weg terug, maar: de berg af.

We kennen allemaal momenten waarop we de top bereiken. Een doorbraak in ons werk. Een nieuw project. Een seizoen van groei, rust of helderheid. Of juist die momenten waarop je bewust afstand neemt, om stil te worden en opnieuw te richten.

De top is waardevol. Misschien zelfs noodzakelijk. Maar het is niet de plek waar je blijft.

Veel mannen weten hoe ze de top moeten bereiken. Maar niet hoe ze terug moeten.

Bergen maken mij klein. En tegelijk geven ze mij een enorm wow-gevoel wanneer ik er wandel of fiets. Die machtige reuzen die hoog de hemel in torenen. Ik hou van de bergen. Het doelgerichte in mij wil daar omhoog. De top halen. De aankomst boven geeft een gevoel van kracht en controle. Soms zelfs vrijheid — alsof je, net als een arend, gedragen wordt door de wind. Prachtige lessen geeft een arend in coaching.

Maar vandaag gaat het niet over de weg omhoog of de arend.

En mijn WHAT? Dat is tastbaar, maar meer vanuit flexibiliteit. Wel wordt mijn WHAT steeds scherper, duidelijker met nieuwe richting. Momenteel is dat coachen, spreken, trainen bij BRON Academy, leiderschapsevents organiseren, kerken en organisaties dienen zonder muren ertussen. Soms is dat een interimklus waarin ik een afdeling opzet en mensen richting geef. Soms is het een preek die een mens in beweging zet. Soms is het een weekend in het bos waar mannen hun masker afleggen. En soms in het stille gesprek één‑op‑één, waar iemand voor het eerst hardop durft te zeggen wat al jaren waar is.

HOW – Hoe mijn roeping vorm krijgt | Toen ik mijn WHY begon te begrijpen, merkte ik dat mijn manier van leven en werken geen toeval is. Alles komt samen in een aantal diepe bewegingen die vanzelf ontstaan en mij richting geven. In mijn vorige blog beschreef ik wat de WHY in mijn leven is en de zoektocht ernaartoe. Een verhalende ontdekkingstocht langs de manieren waarop mijn WHY zichtbaar wordt. De keuzes die ik daarin maak, de energie die ik voel op bepaalde plekken, de weerstand die ik ervaar bij anderen… het bleek allemaal verbonden aan een paar diepe, terugkerende patronen. Niet bedacht aan een bureau, maar geboren in mijn levensverhaal. Mijn biografie. Door God bedacht.

Er zijn momenten waarop je stilvalt en je afvraagt: waarom ben ik hier? Voor mij is dat geen theoretische oefening, maar een weg die door mijn levensverhaal heen geweven is. Langs vreugde en verlies. Langs vallen en weer opstaan. Mijn WHY is niet bedacht aan een schrijftafel. Hij is geboren op plekken waar het stormt en waar het stil is: aan een keukentafel vol verhalen, op bergpassen waar je benen branden, in kerken zonder muren, en op plekken waar onrecht voor mijn neus stond.

AFSCHEID NEMEN BLIJFT EEN VREEMD FENOMEEN | Het gebeurt op zoveel vlakken: een verhuizing, een nieuwe baan, een emigratie — maar ook wanneer de dood twee mensen scheidt. Op de mooiste dag van ons leven beloven we elkaar trouw, en eindigt het officiële gedeelte met: “Tot de dood ons zal scheiden.” Bij velen is die mooiste dag inmiddels een herinnering geworden, omdat het leven anders liep dan gehoopt. Maar dat terzijde.

Het moment dat ik een paar jaar geleden terugreed vanuit de Bron Academie naar huis staat mij nog helder voor ogen. Ik luisterde naar het album “TIJD Om Te Gaan Leven” van Stef Bos. Het lied ‘de Klim’ raakte me. Het resoneerde. Het lied beschrijft het leven. Dit lied vertolkte mijn leven. Soms zit het tegen en soms zit mee. We strijden ons een weg naar boven, maar gaan ook onderuit. Maar het gaat dieper dan dit.

Waarom ging ik eigenlijk naar Colombia om daar een Muskathlon te doen voor Open Doors? Veel mensen vroegen dit in de maanden voordat ik vertrok. En daarbij, nadat ik kort uitlegde wat ik ging doen, er zijn toch daar helemaal geen vervolgingen? Het is toch een land waar de Katholieke kerk voor 95% het grootste is? Ja, hier zit een stukje waarheid in.

We zouden meer tijd moeten nemen om te mijmeren. Doen we te weinig. Druk. Druk. Druk. Druk met werk, druk met kerk, druk met gezin, druk met vrienden, druk met ons sociaal leven, druk met van alles en nog wat. Soms lukt het, zoals vandaag. Het regent. Wachtend om weer naar buiten te mogen, te lopen naar waar onze voeten ons brengen.

Afgelopen vrijdag brachten we onze dochter Julia in alle vroegte naar Schiphol, omdat zij met een grote groep Muskhatleten vertrok naar Kenia en daar een echte Mozaiek Muskathlon te gaan doen. Samen met nog een prachtige stichting Compassion. 4 uur ging de wekker, heel erg vroeg dus. Maar dit zijn de momenten waar je bij bent als vader. En dat is iets wat ik echt heb moeten leren. Daarom ben ik mijn oudste dochter Rosalie nog steeds dankbaar toen zij 8 jaar geleden die ene vraag stelde: “Pappa, waarom ben je er nooit voor mij?”

Ik heb iets met bergen. Een vakantie zonder bergen komt bij mij dan ook eigenlijk nooit voor. Of ik nu een berg oploop of met de auto omhoog rijd: die uitzichten, zeker bij helder weer, zijn magnifiek. Maar ook aan de voet van een berg verblijven, op een camping met uitzicht op de top, blijft prachtig. Toppen die hoog boven de wolken uitsteken en brutaal de hemel in priemen.

Negen jaar geleden kwam mijn oudste dochter Rosalie Kuijt naar me toe: “Pap, dit wil ik graag doen”. Een vader-dochterweekend georganiseerd vanuit de 4M Nederland.

Afgelopen maandag kwam ik niet zelf op het idee om weer eens vanaf ons vakantieadres naar huis te fietsen. Een jaar of 20 geleden gebeurde dat vaker. En trapte dan even 180 km naar huis alsof het niets was. Met een hart dat afgelopen jaren flink protesteerde, uiteindelijk hartpatiënt werd en een leeftijd die niet meer in mijn voordeel werkt dacht ik dat dit nooit meer zou gebeuren.