Het moment dat ik een paar jaar geleden terugreed vanuit de Bron Academie naar huis staat mij nog helder voor ogen. Ik luisterde naar het album “TIJD Om Te Gaan Leven” van Stef Bos. Het lied ‘de Klim’ raakte me. Het resoneerde. Het lied beschrijft het leven. Dit lied vertolkte mijn leven. Soms zit het tegen en soms zit mee. We strijden ons een weg naar boven, maar gaan ook onderuit. Maar het gaat dieper dan dit.

Waarom ging ik eigenlijk naar Colombia om daar een Muskathlon te doen voor Open Doors? Veel mensen vroegen dit in de maanden voordat ik vertrok. En daarbij, nadat ik kort uitlegde wat ik ging doen, er zijn toch daar helemaal geen vervolgingen? Het is toch een land waar de Katholieke kerk voor 95% het grootste is? Ja, hier zit een stukje waarheid in.

We zouden meer tijd moeten nemen om te mijmeren. Doen we te weinig. Druk. Druk. Druk. Druk met werk, druk met kerk, druk met gezin, druk met vrienden, druk met ons sociaal leven, druk met van alles en nog wat. Soms lukt het, zoals vandaag. Het regent. Wachtend om weer naar buiten te mogen, te lopen naar waar onze voeten ons brengen.

Afgelopen vrijdag brachten we onze dochter Julia in alle vroegte naar Schiphol, omdat zij met een grote groep Muskhatleten vertrok naar Kenia en daar een echte Mozaiek Muskathlon te gaan doen. Samen met nog een prachtige stichting Compassion. 4 uur ging de wekker, heel erg vroeg dus. Maar dit zijn de momenten waar je bij bent als vader. En dat is iets wat ik echt heb moeten leren. Daarom ben ik mijn oudste dochter Rosalie nog steeds dankbaar toen zij 8 jaar geleden die ene vraag stelde: “Pappa, waarom ben je er nooit voor mij?”

Ik heb iets met bergen. Een vakantie zonder bergen komt bij mij dan ook eigenlijk nooit voor. Of ik nu een berg oploop of met de auto omhoog rijd: die uitzichten, zeker bij helder weer, zijn magnifiek. Maar ook aan de voet van een berg verblijven, op een camping met uitzicht op de top, blijft prachtig. Toppen die hoog boven de wolken uitsteken en brutaal de hemel in priemen.

Negen jaar geleden kwam mijn oudste dochter Rosalie Kuijt naar me toe: “Pap, dit wil ik graag doen”. Een vader-dochterweekend georganiseerd vanuit de 4M Nederland.

Afgelopen maandag kwam ik niet zelf op het idee om weer eens vanaf ons vakantieadres naar huis te fietsen. Een jaar of 20 geleden gebeurde dat vaker. En trapte dan even 180 km naar huis alsof het niets was. Met een hart dat afgelopen jaren flink protesteerde, uiteindelijk hartpatiënt werd en een leeftijd die niet meer in mijn voordeel werkt dacht ik dat dit nooit meer zou gebeuren.