leven

LEVEN | Het Beloofde Land kent twee zeeën. De ene zee wordt het Meer van Galilea genoemd. Deze zee wordt aan de noordzijde voorzien van water door de instroom van de rivier de Jordaan. En aan de zuidzijde stroomt het water er weer uit en wordt het opnieuw de Jordaan. De tweede zee is de Dode Zee. Dood omdat er vrijwel niets in kan leven. Geen vissen. Geen waterplanten.

De Dode Zee komt aan haar water door de instroom vanuit de Jordaan en dus uit het Meer van Galilea. Hetzelfde water. Dan is de vraag natuurlijk: ‘hoe kan het water in de Dode Zee dan dood zijn?’. Dit komt doordat de Dode Zee alleen een instroom heeft. Het water stroomt binnen en gaat daar dood. Zoals het water uit Galilea springlevend is, vol vissen en vol leven zo is de Dode Zee dood als een pier.

De Dode Zee is zo extreem zout door een eenvoudige reden: het water kan er wel in, maar er nooit meer uit.

Kortom, hetzelfde water brengt op de ene plek leven en op de andere plek dood. Het Meer van Galilea geeft door wat het ontvangt, het water blijft maar stromen. En de Dode Zee ontvangt alleen maar en geeft nooit iets. Dus…het leven dat geeft van wat het ontvangt, dat leven zal altijd tot zegen zijn van anderen. Dat water blijft altijd nieuw en vol leven. Maar het leven dat alleen maar neemt verdort en gaat dood.

Afgelopen zomervakantie werd ik hier opnieuw bij bepaald: Het gaat er in dit leven niet om wat je hebt. Als je alleen maar neemt word je levenswater dood en krijg je een leven als de Dode Zee. Maar als je geeft, blijft het water leven en is je leven als het Meer van Galilea.

Leef om tot zegen te zijn!