de berg af
We vieren het bereiken van de top. Maar we praten te weinig over het moment dat je hem moet verlaten.
Ik dacht lange tijd dat groei betekende: hoger, verder, meer. Tot ik leerde dat de echte betekenis pas ontstaat wanneer je weer afdaalt.
Mijn vorige blog eindigde met de woorden: "De weg terug kost je veel. Maar levert je uiteindelijk meer op dan je ooit boven op die eerste top hebt gevonden."
Vandaag wil ik daar een volgende laag aan toevoegen.
Niet de weg terug, maar: de berg af.
We kennen allemaal momenten waarop we de top bereiken. Een doorbraak in ons werk. Een nieuw project. Een seizoen van groei, rust of helderheid. Of juist die momenten waarop je bewust afstand neemt, om stil te worden en opnieuw te richten.
De top is waardevol. Misschien zelfs noodzakelijk. Maar het is niet de plek waar je blijft.
De beweging die we vaak vergeten
Dat besefte ik opnieuw toen ik nadacht over een bekend en krachtig Bijbels beeld: de discipelen die, na jaren met Jezus te hebben opgetrokken, worden uitgezonden. Niet om te blijven waar ze waren, maar om te gaan.
Vanaf Jeruzalem. En dat betekent: naar beneden. Jeruzalem ligt op bergen. Wie vertrekt, daalt af. Dat is geen detail, maar betekenisvol. De beweging is niet omhoog blijven, maar afdalen. Niet vasthouden, maar doorgeven. Dat principe zie je ook in ons eigen leven.
De realiteit van groei
De momenten waarop je ontvangt — inzicht, richting, zegen, groei — voelen als een bergtop. En terecht. Het zijn plekken van perspectief. Van afstand. Van overzicht. Maar de waarde daarvan wordt pas zichtbaar als je weer naar beneden gaat.
Naar de plek waar het gebeurt.
Waar mensen zijn.
Waar werk gedaan wordt.
Waar spanning, keuzes en verantwoordelijkheid samenkomen.
Daar krijgt alles wat je ontvangen hebt betekenis.
Ik heb zelf lange tijd gedacht dat groei vooral omhoogging. Hoger, verder, beter. En ergens klopt dat ook. We worden uitgedaagd om te ontwikkelen, om te bouwen, om stappen te zetten. Maar wat ik ben gaan leren, is dat de echte verdieping vaak juist zit in de afdaling. Niet in het vasthouden van het moment op de top, maar in het vertalen ervan naar het dagelijks leven.
Naar je werk.
Naar je keuzes.
Naar hoe je omgaat met mensen.
Van droom naar roeping
De top kan indrukwekkend zijn. Soms zelfs overweldigend. Maar soms ook leeg — mistig, onduidelijk, zonder uitzicht. En toch maakt dat uiteindelijk minder uit dan ik dacht.
Want het leven speelt zich niet af op de top. Het speelt zich af in het dal. Daar waar het schuurt. Daar waar gebouwd wordt. Daar, in organisaties, in teams, in relaties…op de werkvloer. Daar waar jouw roeping zichtbaar wordt.
Voor mij betekent dat iets heel concreets: mijn dromen niet los zien van mijn roeping, maar ze met elkaar verbinden. Niet blijven hangen in wat zou kunnen, maar het vertalen naar wat ik vandaag kan doen.
Niet boven blijven — maar afdalen. Te transformeren naar iets concreets. Naar een doel. Mijn droom. Mijn roeping. Omdat daar de impact ligt.
Herken jij dit? Zit jij op dit moment meer op een ‘top’, of juist in de fase van afdalen?
Bedenk dan dat deze plek niet anders is dan alle andere. Dat alle dingen hetzelfde zijn als op de top van een berg, of aan de kust, of waar je ook maar wilt zijn.
#leiderschap #persoonlijkleiderschap #roeping #impact #groei #ontwikkeling #zingeving #inspiratie #werk #purpose #faithatwork