de weg terug

Veel mannen weten hoe ze de top moeten bereiken. Maar niet hoe ze terug moeten.

Bergen maken mij klein. En tegelijk geven ze mij een enorm wow-gevoel wanneer ik er wandel of fiets. Die machtige reuzen die hoog de hemel in torenen. Ik hou van de bergen. Het doelgerichte in mij wil daar omhoog. De top halen. De aankomst boven geeft een gevoel van kracht en controle. Soms zelfs vrijheid — alsof je, net als een arend, gedragen wordt door de wind. Prachtige lessen geeft een arend in coaching.

Maar vandaag gaat het niet over de weg omhoog of de arend.

In mijn werk spreek ik veel mannen en ondernemers die ergens aan het einde van hun eerste berg zijn aangekomen. De eerste helft van hun leven.

Soms succesvol. Intens. Geladen. Soms rustig en kabbelend Soms uitgeput. En dolend. Soms leeg. Beland in de midlifecrisis van hun leven.

Maar bijna altijd op een punt waar het begint te schuren. Het gaat vandaag niet om de vragen als 'Wel of geen groei van mijn bedrijf' of 'Ik wil beter of anders leren leidinggeven’. Het gaat vandaag om andere vragen. Waar vragen zich aandienen die ze lang hebben kunnen vermijden:

• Wie ben ik eigenlijk?

• Is dit het nu?

• Waar doe ik het allemaal voor?

• Hoe wil ik verder?

En opvallend genoeg: dit zijn niet de vragen waar je “vooruit” komt. Dit zijn de vragen die je stilzetten. En je dwingen… om terug te gaan.

Terug naar de basis. Terug naar het begin.

Soms zelfs naar de eerste zeven jaren van je leven. Daar waar patronen zijn ontstaan. Daar waar overtuigingen gevormd zijn. Daar waar je bent gaan worden wie je nu bent. Waar je archetype, de jas die je hebt aangetrokken, gevormd is.

Ik zie het keer op keer: Sterke mannen. Ondernemers. Leiders. Mensen die gewend zijn om vooruit te gaan, beslissingen te nemen en verantwoordelijkheid te dragen. Totdat ze een punt bereiken…waar dat niet meer werkt.

Ik ken dat punt zelf ook. Mijn eigen eerste berg leek helder. Totdat mijn lichaam het begaf. Krakend en piepend kwam ik tot stilstand. Mijn richting viel weg. Zat letterlijk op de bodem van mijn leven. Wat volgde was geen groeifase. Maar een fase van stilstand. Herstel. Reflectie. De woestijn.

Die fase zie ik ook terug in het verhaal van de verloren zoon. Een man die alles had. Leefde als god in Frankrijk. Alles naar zich toetrok. En uiteindelijk alles verloor. En hij was verloren. Totdat hij — door alles heen — de weg terugvond. Naar de Vader. En vond ook zichzelf terug.

Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat er geen andere weg meer was. Noodzakelijk om te kunnen starten met de beklimming van de tweede berg.

En dat is misschien wel de kern: De weg terug kies je meestal niet. Die overkomt je.

Een crisis. Gezondheid. Relaties. Leegte ondanks succes. Maar juist die fase… is vaak het begin van iets nieuws. Niet een tweede poging om “hoger” te komen. Maar een andere manier van leven en werken.

In coaching is dat vaak het kantelpunt. Niet meer werken aan meer. Maar werken aan echter. Niet vanuit moeten. Maar vanuit inzicht. Niet vanuit bewijsdrang. Maar vanuit identiteit. De weg terugvraagt iets van je. Het kost je controle. Zekerheden. Soms zelfs het beeld dat je van jezelf had opgebouwd.

Maar het brengt je ook iets. Rust. Helderheid. Richting die van binnenuit komt.

De weg terug kost je veel. Maar levert je uiteindelijk meer op dan je ooit boven op die eerste top hebt gevonden.

👉 Herken je dat punt waarop vooruit niet meer werkt?

👉 Dat moment waarop je voelt: ik moet iets anders — maar niet weet wat?

Stuur me gerust een bericht. Ik denk graag met je mee. Het volgende blog gaat over "de berg af".

#persoonlijkleiderschap #coaching #ondernemerschap #mannen #ontwikkeling #zingeving #reflectie