afscheid nemen
AFSCHEID NEMEN BLIJFT EEN VREEMD FENOMEEN | Het gebeurt op zoveel vlakken: een verhuizing, een nieuwe baan, een emigratie — maar ook wanneer de dood twee mensen scheidt. Op de mooiste dag van ons leven beloven we elkaar trouw, en eindigt het officiële gedeelte met: “Tot de dood ons zal scheiden.” Bij velen is die mooiste dag inmiddels een herinnering geworden, omdat het leven anders liep dan gehoopt. Maar dat terzijde.
Gisteren nam ik afscheid van weer een prachtige man met wie ik ruim een half jaar mocht optrekken. Urenlang zaten we samen, doken we de diepte in en kwam het leven op tafel te liggen. Open en eerlijk. Vanaf het eerste moment wordt er veel gedeeld — de mooie én de minder mooie dingen die het leven heeft uitgedeeld. Ik hou van humor, dus er wordt gelachen, maar ook gehuild. Jazeker: mannen die huilen. Mannen die zich kwetsbaar opstellen. Ik vind dat krachtig en bewonderenswaardig, juist omdat het voor velen zo ingewikkeld is. Zo krachtig om kwetsbaarheid te leren gebruiken als kracht.
In coaching en mentorschap speelt het archetypische voor mij een grote rol. De “jas” die iemand draagt, soms al vanaf voor de geboorte gevormd. Het blijft fascinerend om zichtbaar te maken welke jas iemand aantrok, hoe opvoeding invloed heeft gehad, hoe iemand reageert onder druk én welke kracht er juist in die persoon schuilt. De biografie vertelt veel — maar het lichaam liegt nooit. Dat lichaam onthult vaak nog meer over het archetype dat iemand leeft.
En ook in afscheid nemen zie je die archetypes terug. Sommigen worden snel emotioneel, anderen voelen net zoveel maar verbergen het liever. Zelf heb ik afscheid nemen nooit echt moeilijk gevonden; ik kijk snel vooruit naar een volgend project of doel. Maar naarmate ik ouder word, leer ik bewuster in het moment te blijven. Stilstaan bij wat er gebeurt. Stilstaan bij iemand. En dan wordt afscheid nemen soms tóch een stukje lastiger. Helemaal wanneer je een tijdje naast iemand mag meelopen. Als je ziet hoe iemand groeit, worstelt, ontdekt en durft. Dan voelt loslaten dubbel: mooi én pijnlijk. Maar juist dat loslaten is essentieel. Want de waarde van een traject zit niet in het vasthouden, maar in het moment dat iemand zelf verder gaat. Met nieuwe inzichten. Met ruimte om verder te leven. Met plannen voor de tweede helft van het leven.
Afscheid nemen blijft een vreemd fenomeen — maar misschien is het juist daardoor zo waardevol.
