waarom ik leef

Er zijn momenten waarop je stilvalt en je afvraagt: waarom ben ik hier? Voor mij is dat geen theoretische oefening, maar een weg die door mijn levensverhaal heen geweven is. Langs vreugde en verlies. Langs vallen en weer opstaan. Mijn WHY is niet bedacht aan een schrijftafel. Hij is geboren op plekken waar het stormt en waar het stil is: aan een keukentafel vol verhalen, op bergpassen waar je benen branden, in kerken zonder muren, en op plekken waar onrecht voor mijn neus stond.

Als kind leerde ik luisteren. Op het bankje voor het raam hing ik aan de lippen van mijn opa op zaterdagmiddag. Hij vertelde verhalen die groter waren dan de kamer, verhalen die recht en onrecht zichtbaar maakten. Sindsdien draag ik een diep verlangen mee: dat onrecht niet het laatste woord krijgt. Muziek, boeken, sporten, het zijn nooit losse hobby’s geweest achteraf bekeken. Het zijn bronnen die me richting geven, energie geven, en me helpen om woorden te vinden waar anderen nog zoeken naar taal.

In de loop van de jaren leerde ik dat ik gevormd ben door twee sterke stromen. De eerste is geloof: het vertrouwen dat God dichtbij is, bij de grazige weiden én in het dal van schaduw. De tweede is leiderschap: het besef dat invloed niet is om te houden, maar om te dienen. Die twee stromen komen samen in mijn ‘gouden cirkel’: mijn WHY, mijn HOE en mijn WAT. Mijn WHY vat ik zo samen:

Ik neem mensen mee in de reis naar hun hart zodat zij tot verandering komen, nog beter leiding zullen geven aan zichzelf of aan anderen en tot recht komen en recht zullen gaan doen.

Die zin is voor mij meer dan een spreuk. Hij is getoetst in de praktijk. Toen mijn dochter tijdens een vader‑dochterweekend één vraag stelde, zag ik het onontkoombaar: mijn ladder stond tegen de verkeerde muur. Mijn prioriteiten moesten om. Niet om minder te zijn, maar om méér mens te worden. Aanwezig, luisterend, leidend vanuit liefde. Een jaar later, in de Schotse bergen met 4M Nederland, werd geloof geen theorie maar koers. Een nieuwe koers. Ik leerde opnieuw bidden, opnieuw vertrouwen, opnieuw gehoorzamen. Daar werd mijn roeping scherper: getuigen, leiderschap ontwikkelen, mensen bouwen en ze uitnodigen in het avontuur.

Onrecht raakt me. Het is alsof er in mij een alarm afgaat wanneer macht boven mens wordt geplaatst. Tijdens Muskathlons in Nederland en in Colombia zag ik wat vervolging en uitbuiting met mensen doet. Het liet me niet los. Ik ontdekte: mijn hart klopt het hardst wanneer ik stem mag zijn voor wie geen stem krijgt. Spreken voor Open Doors Nederland, 4M Nederland, mannenweekenden of dagen, coachen en trainen. Dat is niet zomaar werk. Het is mijn manier om tegen het donker te zeggen dat het licht niet te temmen is.

Tegelijkertijd is mijn verhaal niet glanzend. Er waren conflicten die pijn deden, kerken die niet meer ‘thuis’ bleken, ziekte die grenzen trok, zakelijke keuzes die verkeerd uitpakten. En toch, juist daar werd mijn WHY gehard. Onzekerheid klopte aan, bewijsdrang fluisterde luid. Maar steeds opnieuw werd ik herinnerd aan die oude woorden: wees sterk en moedig. Niet omdat ik het in me heb, maar omdat ik gedragen word. Dat maakt mijn leiderschap niet hard, wel vastberaden; niet perfect, wel echt.

De kernwaarden die mij sturen - geloof, leiderschap, avontuur, bouwen - zijn mijn kompas. Ze houden me eerlijk. Elke activiteit toets ik eraan. Draagt dit bij aan recht doen? Maakt dit mensen vrijer en moediger? Bouwt dit aan iets dat groter is dan ikzelf?

Als het antwoord ‘nee’ is, durf ik te stoppen. Want focus is heilig wanneer je geroepen bent.

Wat is dan mijn geschenk aan de wereld? Ik geloof dat ik ‘zicht’ kan geven: taal voor wat mensen diep vanbinnen voelen maar niet durven uitspreken. Ik maak complexe dingen eenvoudig en hoop tastbaar. Ik ben niet de man met alle antwoorden; ik ben de gids die de juiste vragen stelt, de coach die naast je loopt, de spreker die je verbeelding wakker kietelt, de leider die je het podium gunt.

Waarom ik leef? Omdat ik geloof dat mensen kúnnen veranderen. Dat leiderschap begint bij het hart. Dat recht doen geen optie is maar opdracht. Dat geloof geen vlucht is, maar een fundament. Volgeling zijn van Jezus. En omdat ik heb gezien dat hoop besmettelijk is. Thuis in mijn gezin, in vriendschappen, op bergtoppen en in kerken. Maar ook op de straten en op het werk. En zeker op plekken van onrecht.

Misschien herken je iets van jezelf in mijn verhaal: die drang om het goede te doen, het knagende gevoel dat er meer in je zit, het verlangen naar richting. Laat dit dan je uitnodiging zijn. Ga met mij op pad. Stel jezelf de vraag die mijn leven kantelde: staat jouw ladder tegen de juiste muur? Als je hem durft te verzetten, beloof ik je dit: je zult verliezen wat je niet meer nodig had en winnen wat je altijd zocht.