How - Roeping

HOW - HOE MIJN ROEPING VORM KRIJGT | Toen ik mijn WHY begon te begrijpen, merkte ik dat mijn manier van leven en werken geen toeval is. Alles komt samen in een aantal diepe bewegingen die vanzelf ontstaan en mij richting geven. In mijn vorige blog beschreef ik wat de WHY in mijn leven is en de zoektocht ernaartoe. Een verhalende ontdekkingstocht langs de manieren waarop mijn WHY zichtbaar wordt. De keuzes die ik daarin maak, de energie die ik voel op bepaalde plekken, de weerstand die ik ervaar bij anderen… het bleek allemaal verbonden aan een paar diepe, terugkerende patronen. Niet bedacht aan een bureau, maar geboren in mijn levensverhaal. Mijn biografie. Door God bedacht.

Ik werk en leef niet alleen vanuit strategie, maar steeds meer vanuit een innerlijke beweging. Als ik terugkijk, zie ik steeds meer herkenning hoe mijn roeping altijd al vorm kreeg — lang voordat ik hem onder woorden kon brengen. Hoe leef je je WHY? Voor mij zit het in getuigen, avontuur, leiderschap en bouwen. Mijn HOW is geen strategie, maar een levensstijl.

GETUIGEN — woorden die een hart openen

Het begon misschien al op het bankje bij opa voor het raam op zaterdagmiddag, waar zijn verhalen over vroeger mij ademloos meenamen. Door zijn verhalen gingen harten open. Ook die van mij. Later ontdekte ik dat ik zelf verhalen mocht gaan vertellen. In een kerk op een podium, soms bij een vuurkorf in de natuur, soms één‑op‑één met iemand die vastloopt.

Getuigen is voor mij niet altijd vanzelfsprekend geweest. De spreekbeurten op school probeerde ik altijd onderuit te komen. Perfectionisme zat me in de weg en jezelf uitten was echt een stap te ver. Maar inmiddels een vanzelfsprekende stroming, getuigen. Alsof iets in mij zegt: deel wat je hebt ontvangen, laat het niet bij jezelf blijven. Of dat nu gaat over geloof, over recht doen, over pijn of hoop. Woorden kunnen wegen openen die met moeite dicht bleven.

Getuigen: Het blijven niet alleen bij verhalen, maar gaat dieper dan dat. Daarom noem ik de Naam van Jezus zonder schaamte en confronteer onrecht met waarheid, genade en hoop.

AVONTUUR — waar de ziel sneller gaat ademen

Ik ben gevormd door buiten zijn. In mijn jeugd waren we hele middagen na schooltijd in de duinen te vinden, soldaatje spelen in de bunkers. De duinen, het bos, de stilte van de bergen… het zijn plekken waar mijn hoofd rustig wordt en mijn hart juist wakker. Tijdens weekenden of dagen, maar ook op reizen merk ik dat ieder mens, maar zeker mannen, zich openstellen zodra de omgeving hen van hun maskers losmaakt.

Avontuur is voor mij geen vlucht uit het dagelijks leven; het is een weg ernaartoe. Want ergens tussen regen, kou, modder, sneeuw en hoogte ontstaat het gesprek dat er werkelijk toe doet. En natuurlijk doet de zon ook zeker mee. Daar komen tranen. Daar vallen muren. Daar in de wildernis verdwijnen maskers. Daar vindt God ruimte.

Avontuur: Naar buiten, de natuur in, nieuwe grond betreden. Want groei gebeurt zelden binnen je comfortzone.

LEIDERSCHAP — anderen meenemen in visie en richting

Leiderschap is lang iets geweest wat ik onbewust deed. Ik zocht er niet naar, het was iets waar ik telkens opnieuw in terechtkwam. Het moest wel altijd beter, meer en sneller. De neiging om altijd voorop te willen lopen was er altijd al wel, en als het niet hard genoeg ging, gebeurde dat zeker. Een valkuil. In mijn bedrijven, bij ondernemers, in coaching, in trainingen. Vaak begon het eenvoudig: iemand stelde een vraag, ik gaf richting. Pas later kwam het besef dat ik mensen kon meenemen in een visie of idee. Een stip aan de horizon. Met als valkuil dat als ik te snel wilde er ook weer mensen afhaakten. Van de bagagedrager afvielen. De kunst om de achteruitkijkspiegels in de gaten te houden.

Leiderschap: Ik ontdekte dat ik het beste functioneer wanneer ik ruimte krijg om te inspireren, te bouwen en vertrouwen te geven. En niet onbelangrijk, juist vertrouwen te ontvangen van mensen om mij heen. Geen micromanagement, geen grijze bureaucratie, maar mensen laten groeien in hun eigen kracht. Dat geeft energie — niet alleen aan hen, maar ook aan mijzelf.

BOUWEN — iets neerzetten dat blijft

Als ik terugkijk, zie ik dat ik altijd aan het bouwen ben geweest. Aan bedrijven. Aan teams. Aan gezinnen. Aan vriendschappen. Aan evenementen. Aan geloofsgemeenschappen zonder muren.

Er zit iets in mij dat niet tevreden is met losse projecten; ik verlang naar iets structureels, iets dat mag blijven bestaan als ik wegloop. Een visie, een plek, een concept waar mensen kunnen thuiskomen, leren, helen en weer opstaan. Daarom ben ik ook bezig met de oprichting van en nieuwe stichting. Later meer hierover. Bouwen is voor mij niet alleen een activiteit — het is een manier van liefhebben. Maar ten diepste het verlangen om ‘iets’ achter te laten. Mijn geschenk aan deze wereld.

Bouwen: Van relaties, teams en structuren; van iets tijdelijks naar iets dat blijft. Iets met eeuwigheidswaarde.

LEREN — nooit uitgegroeid zijn

Wie ik ben vandaag, is niet wie ik morgen zal zijn. Daarom lees ik, studeer ik, daag ik mezelf uit, zoek ik diepgang. Geloof, leiderschap, theologie, menselijk gedrag — het voedt mijn roeping. Want hoe kan ik mensen meenemen naar hun hart, als ik niet bereid ben om zelf steeds opnieuw af te dalen in het mijne? Steeds opnieuw leerling durven zijn, opdat wat ik geef, geworteld blijft in waarheid en vakmanschap.

Zo vormt mijn HOW de weg tussen wie ik ben en wat ik doe.

Het is geen schema, maar een levensstijl. Een manier van kijken. Een manier van bewegen. Een manier van gehoorzamen. Het is de manier waarop mijn WHY zichtbaar wordt in alles wat ik doe. Soms luid, soms zacht, maar altijd in dezelfde richting: mensen dichter bij hun hart brengen.