His name is Jesus

Waarom ging ik eigenlijk naar Colombia om daar een Muskathlon te doen voor Open Doors? Veel mensen vroegen dit in de maanden voordat ik vertrok. En daarbij, nadat ik kort uitlegde wat ik ging doen, kwam vaak de reactie: er zijn daar toch helemaal geen vervolgingen? Het is toch een land waar de katholieke kerk voor 95% de grootste is?

Ja, hier zit een stukje waarheid in. Maar wat veel mensen niet weten, is dat paramilitairen en guerrilla’s controle willen houden, en daar strijden ze ook voor. Christenen zijn ‘lastige’ mensen die de groei van hun ‘handel’ flink in de weg staan. Dus ja, niets is minder waar. Colombia staat ‘gewoon’ halverwege de ranglijst voor vervolgde christenen.

Het is daarom nodig dat hier meer ruchtbaarheid aan wordt gegeven en dat steeds meer mensen beseffen hoe uniek onze vrijheid is. Meer dan 365 miljoen christenen zijn hun leven namelijk niet zeker. En omdat ik regelmatig de mogelijkheid krijg om te spreken op een mannenavond, in een kerkdienst of op een event, gaf ik gehoor aan de oproep om deze verhalen op te halen, zodat ze hier weer verteld kunnen worden.

Wij hebben hier vaak geen idee van wat er in landen als Colombia gebeurt.

En verder? Tja, ik verlang naar en hoop op nieuwe antwoorden, nu ik gevoelsmatig ben beland in het laatste deel van mijn woestijnperiode. De periode tussen de eerste en tweede helft van mijn leven. De periode van zoeken naar een nieuwe invulling van mijn leven, waar ik al eerder over schreef in mijn blogs.

Verlangen

En mijn verlangen werd niet teleurgesteld. Tien uur in een vliegtuig en ook weer tien uur terug was daarom geen straf. En ja, je kunt iets vinden van deze vliegreis als het om duurzaamheid gaat. Dat schoot zeker door mijn hoofd heen toen we vertrokken met een prachtige groep mensen. Sterker nog, we hebben het hier met een aantal uit de groep ook over gehad.

Wat we vooraf voelden, werd tijdens de terugreis dubbel en dwars bevestigd. Het was het zo waard. Niet alleen om onze broers en zussen te bemoedigen, maar ook om zelf zoveel rijker terug te komen dan ik had durven dromen.

God heeft duidelijk gesproken en ik mocht verhalen meenemen, zodat ik deze hier en op andere plekken kan delen. Maar er zijn daar, ver weg, ook verbindingen gelegd. We hebben elkaar aangemoedigd en bemoedigd. We mochten elkaar aanvuren.

De Colombiaanse mensen ons meer dan wij hen. Want ze staan daar in de fik als het gaat om het verspreiden van de Goede Boodschap: de liefde van Jezus en het oneindige vertrouwen in God als hun Vader. Wat ze ook hebben meegemaakt. En dat is voor veel getuigen die we spraken: heel veel.

Marcella

De vele getuigenissen die we te horen kregen, gingen diep. Heel diep. Verdriet en onmacht door het onrecht in de ogen kijken is altijd moeilijk, maar zo nodig.

Daarnaast voelde ik het verschil tussen de wereld in Colombia en de wereld van het rijke Westen. Maar naast het verdriet dat we zagen en voelden, stonden – of zaten – daar enorm krachtige mensen met een onwrikbaar vertrouwen in God. Zo standvastig en sterk, dat wij op een bijzondere manier werden bemoedigd. We namen afscheid van elkaar met een lach en een traan.

Het is moeilijk kiezen welk getuigenis mij het meest raakte. Elk verhaal had iets wat diep binnenkwam of wat ik mee kon nemen. Naast het getuigenis van pastor Enrique was daar op zondag ook Marcella, samen met haar twee kinderen.

Mijn eerste gedachte was direct: het zal toch niet…? En toch was het zo.

Haar man, die pastor was, werd voor de deur doodgeschoten door de guerrilla’s, omdat hij het goede nieuws wilde vertellen en een kerkelijke gemeente wilde leiden. Marcella vertelde dat zij geloofde dat God hen hierop had voorbereid, omdat haar man de week ervoor had gepreekt over vervolgd worden om het volgen van Jezus. Hij had gezegd:

“Als dit ons overkomt, mogen we dat zien als een overwinning.”

Marcella zei:

“Nooit heb ik God gevraagd waarom, want Zijn plannen zijn uniek. Als God toestaat dat mijn man om het leven wordt gebracht, dan is dat Zijn wil. Hij heeft de controle over alles en al onze dagen zijn door Hem geteld. De dood is de overgang naar de hemel.

Het was ontzettend moeilijk. Ik wil dat mijn kinderen opgroeien met een hart vol herstel, en ik geloof dat God hen daarbij helpt. Ze begrijpen dat God echt is en ons vasthoudt. God is hun Vader, maar ze missen hun aardse vader. God zorgt overal voor hen. God. Is. Goed.”

Een siddering ging door ons heen. Hoe. Kun. Je. Dit. Zeggen?

Dat kan alleen als je je leven voor 100% in Gods handen teruglegt en zegt: Uw wil geschiede.

Hij had gezegd: “Als dit ons overkomt, mogen we dat zien als een overwinning.” Een week later werd hij doodgeschoten.

Gedragen

Gods nabijheid heb ik deze week enorm sterk ervaren. Door het potje energie dat de hele week onverminderd hoog bleef. Zelfs met een jetlag, korte nachten en de Muskathlon die ’s nachts werd gehouden. Alsof Hij mij de hele week op handen droeg.

Waar het vervoer zo goed als elke dag misging en we soms uren moesten wachten, maakte het mij allemaal niets uit. Elke dag was er wel een bus die kapotging of niet kwam opdagen. En toch kwam het telkens weer goed en konden we het programma vervolgen. Soms kwamen we alleen uren later aan dan gepland.

Lech Acharai

Een lokaal team van Open Doors was de hele week onderdeel van de groep om alles in goede banen te leiden. Daardoor konden we, ondanks de taalbarrière, makkelijker contacten leggen omdat zij als vertalers optraden.

Buiten het feit dat ze dit voortreffelijk deden en keihard werkten, zagen we ineens een tattoo op beide benen van Louisa. Op haar linkerbeen stond ‘Send’ en op haar rechterbeen ‘me’. Ze wil gezonden worden als getuige van Jezus, waarheen God haar ook wil sturen.

Dit is haar antwoord op Mattheüs 4:19, waar in het Hebreeuws staat: “Lech Acharai.” Deze woorden – die ik al vaker had gehoord – raakten mij daar ineens diep.

In het Nederlands betekent het: “Kom, en volg Mij.”

Het voelde als een nieuwe bevestiging, nadat God halverwege de week duidelijk tot mij sprak:

“Sta maar op voor de vervolgde kerk. Doe het maar en wees niet bang.”

Hoe bijzonder is het dat ik, nog vóór vertrek vanaf Schiphol, van drie verschillende mensen de tekst uit Jozua 1 meekreeg:

“Wees sterk en moedig.”

Om echt op te staan en gehoor te geven aan deze oproep uit Mattheüs is voor iedere christen moed nodig. Heel veel moed.

Wees moedig

Er was moed, strijd en kracht nodig om ook de sportieve prestatie tot een goed einde te brengen. Het was lang geleden dat ik zo heb afgezien, maar het is gelukt.

De fietstocht van 120 kilometer op de mountainbike had ik voor geen goud willen missen. Al was na een nacht racen het beste er wel vanaf, met 25 graden en 90% luchtvochtigheid.

Samen, als team, met een prachtige crew, kwamen we één voor één onder de finishvlag door. Soms breed lachend, soms met ogen vol tranen:

“We did it!”

Elkaar dienen

Voor mij is de diepe kern van deze Muskathlon: Lech Acharai. De parel die voor mij overbleef, naast de vele parels die we mochten oprapen.

Vanuit deze opdracht mogen we elkaar dienen, zoals Jezus het ons voordeed. Hij waste de voeten van Zijn discipelen.

In het meest heilige en emotionele moment van die bijzondere week afgelopen november deed pastor Enrique dit opnieuw. Samen met zijn vrouw en twee zoons waste hij ons de voeten op de laatste avond dat we daar waren.

Hier kwam alles samen.

God. Is. Goed.

“Lech Acharai” – of anders gezegd: “Kom, en volg Mij.”